Hayat denen bok,
Bir gun gelir de biterse
Uzulme!
Elbet yenileri baslayacaktir...
Umidini kestiklerinin yerine,
Ve de derine gomduklerine,
Selamlar edip
Yoluna devam edeceksin.
Hicbirsey sormadan,
Ve birakmadan ardindan,
Sessizce,
Donup gideceksin....

Yolculuklarin bitmeyecek.
Dustun, duseceksin, biliyorum!
Ama takilmamaya calisarak taslara,
Ummadigin taslar bas yarar elbet ya,
Ummayacaksin!
Yurudukce sekecek adimlarin,
Adimlarindan geriye toz bulutu kalacak,
Genzini yakacak ayrildiklarin
Icine oturan bir sancidan cok
Hatiralarin olacak...


Yalnizlik kolay olmayacak,
Biliyorsun!
Yalniz kaldiginda sen de aglayacaksin!
Unuttum deyip unutamadiklarin,
Ayrildim deyip de kopamadiklarin olacak.
Gittigin yollar nafile!
Geriye kat ettigin yol,
Basladigin yola esit olacak!
Gidemeyeceksin!
Donemeyeceksin de,
Carpip duracaksin
Yalnizliginin icinde elbet
Kaybolacaksin.

Beklediklerin olmadikca sasiracak,
Sasirdikca yalnizlasacaksin.
Cunku; anlamiyor ya seni kimse,
Anlamayacak da hic bir defa...
Bileceksin!
Ardina bakmaya cesaret edemeden
Elbet bir gun
Hatiralarini terkedeceksin...

Geriye birakiklarini dusuneceksin.
Dunyaya ne kattin ki?
Dunya sensiz de donecek!
Biliyorsun!
Gunes her gun yeniden dogdukca,
Unutulacaksin....